Skip to main content

Eineståande viktig intervju i Klassekampen med biletkunstnar Christopher Rådlund og sosiolog Alexander Ibsen

Les heile intervjuet i Klassekampen:

- Kvifor er den så stygg?

Under fylgjer eit utdråg frå teksta:
At menneske har fått det betre på grunn av det modernistiske prosjektet, er likevel ikkje ein påstand forfattarane går med på.

- Industrien jobba for folket med masseproduksjonen. Alle skulle få ein verdigare kvardag, eit verdigare liv. Men stilen har aldri jobba for folket. Den har lata som at den har gjort det, men folket har aldri bedt om udekorerte fasadar. Det var ei elite som gjorde det. Modernismen er jo eigentleg ein borgarleg hobby, seier Rådlund

Han trur slett ikkje modernistiske blokkhus er den einaste vegen til å løysa dagens bustadmangel i norske byar.

- Det fins ein idé om at det å byggja meir tradisjonelt eller vakrare er dyrt. Men det fins mange døme på at ein kan byggja tradisjonelt til same pris. Det handlar om kvalitetssikring, dyktige arkitektar som sikrar at det ikkje vert kitsch. Med tydeleg definerte og strenge kvalitetskriterium, kan ein få fin nyklassisisme, bygd for omtrent det same, seier han.

- Det vil bli vakrare miljø, der folk vil trivast betre Det fins ingen rasjonelle argument mot dette, korkje økonomisk eller kjenslemessig. Kvifor gjer ein det ikkje likevel? Jau, ideologi og førestellingar.

Som døme på korleis folk søkjer mot meir tradisjonell arkitektur, trekk Rådlund fram Oslo-bydelar som Grünerløkka, Ullevål hageby og Frogner.

- Desse bydelane vert no oppfatta som snobbeområde. Dei trivelegaste områda vert dei dyraste. Men alle fortener å bu i slike miljø, seier han. 
Alle fortener å bu i slike miljø, vel og merke med unnatak av alle bilane. Gimlevegen med Frogner kyrkje i enda av gata, Frogner i Oslo. Foto: Kjetil Ree
Gentrifiseringa av gamle arbeidarklassestrøk viser korleis folket motsett seg styresmaktenes moderniseringsplanar, meiner Ibsen.

- Denne oppussinga skjer gjerne fordi ein eigentleg har hatt ein draum om å riva det heile, men så får ein ikkje gjort det, det vera seg grunna lokale protestrørsler eller av økonomiske årsaker. Det vert sett på som ein suksess for moderne byplanlegging, men det er jo ikkje det; det er ein suksess for gamle arbeidarbustader! Christopher Rådlund og Alexander Ibsen, forfattarar av boka "En sort bok om arkitektur"

Comments

Popular posts from this blog

Paddehoa og plassen min

Kjære plassen min, kvalt du vart, lik ei paddehoe alle paddehannane kasta seg over i dammen om våren.
Dei ville alle bu ved dine grøne enger, då dei tykte det her var so vent og fredeleg. Men dei vørde deg ikkje, og no er du kvalt til daude.
Herr Fossemøllens augnestein stend utan låven sin, her gjeng ikkje lenger dyr og beitar i dine grøne enger. Berre grasklipparar beitar her no.
Dei elska deg til daude, og med deg i grava di tok du den rike
grendearven din.
No stend vi ribba attende.

Hurdalsrosa på Toten

Austlandets perle
i dei djupe skogane
på hi sida av Totenåsen,
var raus då ho gav oss hurdalsrosa,
som her stend og raudner
over venleiken sin,
i veggen på våningshuset
til plassen min.

Kva skal vi med fjerne roser frå Nederland, når den venaste rosa i verda,
alt ved husveggen står? Ei våningshusrose var du, og er du, når eg syklar ikring, eg ser du prydar våningshusveggen, på mang ein staseleg storgardsbygning.

Hurdalsrosa vart like gjev
åt fattig som åt rik,
ho skil ikkje
på kven ho skjenkar
av venleiken sin.
I lag med deg,
sjølv ein husmannsplass,
rik vart.
Eit kjærleikshjarte er kvar ei rose
du oss skjenkar.
År etter år,
inga kulde eller tørke,
tek knekken på kjærleiken din,
du gamle hurdalsrosebusk,
ved gråsteinsmuren åt oldefaren min. Kan vi be om meir?

Gamlevegen over tunet på Holmstadengen

Kommentar hos Steigan:
Hvilket kulturforfall har ikke Norge gjennomgått de siste 100 år! Norge som kulturnasjon var på topp da de to engene etter Kronborgsætergrenda i utkanten av Toten strålte i all sin skjønnhet, lik to smykkestener etter elva, fulle av autonomi, allmenningenes høydepunkt, den gang gårdsbrukene var levende historiemalerier og ikke villaføde for Kjøpesenterlandet!
Så jeg får forte meg å skrive en masse grendepoesi fra denne vidunderlige tiden, før Tine Skei Grande kommer med pekefingeren og hevder at dette er falske nyheter, fordi Hans Rosling har da ettertrykkelig bevist at ingen tid er bedre enn vår, under den vidunderlige og allmektige statens overherredømme!