Skip to main content

Gamlevegen over tunet

Her gjekk gamlevegen
over tunet på Grythengen,
attmed stakitten,
bakom låven på Sundby,
over tunet på Holmstadengen.

Nedover gjekk han til nærbutikken
og bedehuset.
Her tala oldefar min med grendefolket
då dei gjekk forbi.
Der dei skulle til kremmers,
eller anna ærend.
Nokre gonger kom flokkar av vener
frå andre sida av åsen,
frå Hurdal,
til stevne på bedehuset.
Med dei du slo lag.

Du fekk veta nytt om alt
og alle
i heile grenda,
kring heile åsen.
Nokre inviterte du inn,
som apostelen oppe i Holmstadengen,
han som gav deg trua di.
Mykje hadde de å tala om,
då di hadde alt i lag,
jordbruket, trua og songen.
Mang ein gong song du og Dahl
lystig i lag
frå Pris Herren på stabburstrappa,
medan di naut
den vene solnedgangen
over Øverskreien.

Her gjekk Per Post,
pedellen ved Skreiens bedehus,
med lette steg,
som postberar.
Då han kom til Grythengen
var han riktig glad,
då han nett hadde gått forbi
potetåkeren sin.

Berre veike spor er att
etter gamlevegen.
No passerer grendefolket i stor fart
på nyvegen
i metallhylstera sine,
der dei fer gjennom kulturlandskapet
lik ein ubåt gjennom vatn.

Dei talar ikkje lenger med meg
og ikkje eg med dei.
Eg veit ikkje kven dei er,
kvar dei kjem frå
eller kor dei fer.
Grendefolket har vorte framande
for einannan.

Sjølv er eg ikkje lenger kulturberar
av Grythengen,
velkomstsportalen til grenda,
deg dei alle elska.
I dag er Grythengen ringeakta,
det same er eg,
skuggeberaren.
For berre skuggane er att
av den rike kulturen som rådde
etter gamlevegen.

-Flickr.

Comments

Popular posts from this blog

Paddehoa og plassen min

Kjære plassen min, kvalt du vart, lik ei paddehoe alle paddehannane kasta seg over i dammen om våren.
Dei ville alle bu ved dine grøne enger, då dei tykte det her var so vent og fredeleg. Men dei vørde deg ikkje, og no er du kvalt til daude.
Herr Fossemøllens augnestein stend utan låven sin, her gjeng ikkje lenger dyr og beitar i dine grøne enger. Berre grasklipparar beitar her no.
Dei elska deg til daude, og med deg i grava di tok du den rike
grendearven din.
No stend vi ribba attende.

Hurdalsrosa på Toten

Austlandets perle
i dei djupe skogane
på hi sida av Totenåsen,
var raus då ho gav oss hurdalsrosa,
som her stend og raudner
over venleiken sin,
i veggen på våningshuset
til plassen min.

Kva skal vi med fjerne roser frå Nederland, når den venaste rosa i verda,
alt ved husveggen står? Ei våningshusrose var du, og er du, når eg syklar ikring, eg ser du prydar våningshusveggen, på mang ein staseleg storgardsbygning.

Hurdalsrosa vart like gjev
åt fattig som åt rik,
ho skil ikkje
på kven ho skjenkar
av venleiken sin.
I lag med deg,
sjølv ein husmannsplass,
rik vart.
Eit kjærleikshjarte er kvar ei rose
du oss skjenkar.
År etter år,
inga kulde eller tørke,
tek knekken på kjærleiken din,
du gamle hurdalsrosebusk,
ved gråsteinsmuren åt oldefaren min. Kan vi be om meir?

Gamlevegen over tunet på Holmstadengen

Kommentar hos Steigan:
Hvilket kulturforfall har ikke Norge gjennomgått de siste 100 år! Norge som kulturnasjon var på topp da de to engene etter Kronborgsætergrenda i utkanten av Toten strålte i all sin skjønnhet, lik to smykkestener etter elva, fulle av autonomi, allmenningenes høydepunkt, den gang gårdsbrukene var levende historiemalerier og ikke villaføde for Kjøpesenterlandet!
Så jeg får forte meg å skrive en masse grendepoesi fra denne vidunderlige tiden, før Tine Skei Grande kommer med pekefingeren og hevder at dette er falske nyheter, fordi Hans Rosling har da ettertrykkelig bevist at ingen tid er bedre enn vår, under den vidunderlige og allmektige statens overherredømme!