Skip to main content

Konsumenttrollet

 
Det norske folk er eit digert troll med fem millionar hovud som glefsar i seg alt det får fatt i. Ingen kan kappete med oss. Seks hundre tusen nye tv-ar berre i 2009. Ti millionar fleire flypassasjerar og nær ein halv million fleire bilar dei siste ti åra. Me har dobla importen frå Kina på fem år, og dei byggjer eit hundretals gasskraftverk i året for å produsera billege varer for Vesten.
Når regjeringa no offisielt har erklært at billeg straum er viktigare enn urørt natur, kan me halda fram med gildet. Imens veks søppelberga, lufta blir stadig varmare og sola skin stadig sterkare. Og me har tydelegvis gløymt kva som skjer med troll som får for mykje sol på seg. - Ingebjørg Bleie. Medisinstudent, Universitetet i Bergen. Leserbrev i Morgenbladet nr. 9, 2011
Så nokre fakta frå Dag og Tid.
Sidan krigen har folkemengda i Noreg auka frå 3,15 millionar til nær fem millionar, og i dei neste førti åra vil det koma til minst ein million. Jordarealet pr. innbyggjar er nå 2,2 dekar, mot 2,7 på verdsbasis. Berre ein tredjedel av vårt areal høver for korn, og ein stor del av norsk korn kan berre nyttast til dyrefor. I tillegg kjem kaldt klima og avhengnad av kunstgjødsel og energikrevjande teknologi. Sidan 1993 er norsk matvareimport dobla og er nå over tre millionar tonn. Målt i kaloriar er sjølvberginga av mat rundt 50 prosent. Annankvar nordmann lever på importert mat. - Vidar Lehmann. Lækjar, Bergen. Kronikk i Dag og Tid nr. 9, 2011.
Vidare lesning:

Comments

Popular posts from this blog

Paddehoa og plassen min

Kjære plassen min, kvalt du vart, lik ei paddehoe alle paddehannane kasta seg over i dammen om våren.
Dei ville alle bu ved dine grøne enger, då dei tykte det her var so vent og fredeleg. Men dei vørde deg ikkje, og no er du kvalt til daude.
Herr Fossemøllens augnestein stend utan låven sin, her gjeng ikkje lenger dyr og beitar i dine grøne enger. Berre grasklipparar beitar her no.
Dei elska deg til daude, og med deg i grava di tok du den rike
grendearven din.
No stend vi ribba attende.

Hurdalsrosa på Toten

Austlandets perle
i dei djupe skogane
på hi sida av Totenåsen,
var raus då ho gav oss hurdalsrosa,
som her stend og raudner
over venleiken sin,
i veggen på våningshuset
til plassen min.

Kva skal vi med fjerne roser frå Nederland, når den venaste rosa i verda,
alt ved husveggen står? Ei våningshusrose var du, og er du, når eg syklar ikring, eg ser du prydar våningshusveggen, på mang ein staseleg storgardsbygning.

Hurdalsrosa vart like gjev
åt fattig som åt rik,
ho skil ikkje
på kven ho skjenkar
av venleiken sin.
I lag med deg,
sjølv ein husmannsplass,
rik vart.
Eit kjærleikshjarte er kvar ei rose
du oss skjenkar.
År etter år,
inga kulde eller tørke,
tek knekken på kjærleiken din,
du gamle hurdalsrosebusk,
ved gråsteinsmuren åt oldefaren min. Kan vi be om meir?

Gamlevegen over tunet på Holmstadengen

Kommentar hos Steigan:
Hvilket kulturforfall har ikke Norge gjennomgått de siste 100 år! Norge som kulturnasjon var på topp da de to engene etter Kronborgsætergrenda i utkanten av Toten strålte i all sin skjønnhet, lik to smykkestener etter elva, fulle av autonomi, allmenningenes høydepunkt, den gang gårdsbrukene var levende historiemalerier og ikke villaføde for Kjøpesenterlandet!
Så jeg får forte meg å skrive en masse grendepoesi fra denne vidunderlige tiden, før Tine Skei Grande kommer med pekefingeren og hevder at dette er falske nyheter, fordi Hans Rosling har da ettertrykkelig bevist at ingen tid er bedre enn vår, under den vidunderlige og allmektige statens overherredømme!